De schilderijen van Geert Koekoeckx doen denken aan collage‑achtige theatervoorstellingen – met een barokke twist – waarin de schilder, als regisseur, speelt met de mogelijkheden van het beeldend vlak. Hij plaatst vreemde objecten op wiebelige, opgestapelde pedestalen, terwijl pluizige dieren door hoepels springen op veelkleurige podia. Vaak zijn de afgebeelde dieren misvormd of hebben ze geamputeerde ledematen, maar de scènes zijn nooit echt somber. Deze tegenstellingen vormen een wezenlijk onderdeel van Koekoeckx’ werk. Verschillen in schaal zijn op kaleidoscopische wijze met elkaar verweven, en uitgewerkte details wisselen af met wazige zones, waardoor de realiteit zich ontvouwt als een spectaculair decor. De kunstenaar stelt de rol van de kunstenaar ter discussie: wat zijn zijn mogelijkheden? Hoe verhouden zijn beslissingen zich tot die van de beschouwer? Zijn kleine fouten en subtiele ambiguïteiten niet juist het meest onthullend?

Koekoeckx creëert een vloeiende wisselwerking tussen tekeningen uit zijn verbeelding en beelden uit oude tijdschriften en boeken (bijvoorbeeld medische encyclopedieën), internet en strips. Één tekening vormt vaak op intuïtieve wijze de aanleiding voor de volgende toevoeging, en zo krijgt het werk geleidelijk vorm. Men zou dit een moderne versie van de écriture automatique kunnen noemen. Voor de kunstenaar is het narratieve aspect ondergeschikt aan het intuïtieve aspect, hoewel taal een belangrijke rol speelt; vaak begint een schilderij zelfs met de titel. In zijn recente schilderijen zijn Romeinse fresco’s een belangrijke inspiratiebron: zowel het kleurenpalet, de planten, de vele motieven als de kwetsbaarheid van de fresco’s. Koekoeckx citeert vaak elementen uit de kunstgeschiedenis, gebaseerd op thema’s, compositie en visuele taal.