Louise’s liefde voor klei en illustratie mondt uit in een verzameling objecten met een uitgesproken verhalende identiteit. Door het spel van kleur, materiaal en schaal krijgen de sculpturen die vaak vertrekken vanuit alledaagse vormen een nieuwe context, waarin ze autonoom kunnen spreken. Samen vormen de objecten een ensemble dat zich laat lezen als een installatie: ze flirten met elkaar, versterken elkaar en gaan onderlinge relaties aan. Het maakproces is voor Louise een speelse zoektocht, waarin ze technieken verdiept en de grenzen van de klei aftast, met als resultaat een poëtische en sprekende indruk. Als een archeoloog van haar eigen geheugen bouwt ze laag na laag verder met klei. Parallel daaraan deelt ze haar kennis en passie met veel liefde als leerkracht.